باید توجه داشت که از جهت اهداف و انگیزه ها دو گونه حیات 

قابل بررسی است :

اول حیات متلذذانه ، و فرو رفته در اندیشه کسب تلذذ و

بهره مندی از لذاید ، که همه همت شخص را به آنسویی

می کشد که لذت بیشتری است و در مصائب دنیا که گریزی از

آن نیست او اهل صبر نیست بلکه در اندیشه فرار و در نهایت

رسیدن به اوج لذت است ، و همیشه به این گمان است ، روزی

خواهد رسید که مشکلات او تمام می شود و از آن پس در

نعمتها غوطه ور خواهد شد ، و به جز خودش اندیشه هیچ هم

نوعی در سرش نیست ، اندیشه هیچ فردای غیر مادی و مجرد

از عالم طبیعت را هوسها و طول امل او نمی گذارد داشته باشد

و در نهایت هم روزی می رسد که فرج اوست و از آن پس تا

مدت کوتاهی بهره مند خواهد شد و او حتی طاعت خدا را هم

در این مسیر جز این بهره مندی نمی خواهد و شاید عمل صالح

او هم جز همین خواسته نباشد ، او از آزادی اندیشه بهره ای

ندارد ، چرا که اندیشه آزاد ، باید از خود آزاد باشد و از خود آزاد

بودن با کامجویی همسو نیست ، او سعادتش کاملا سعادتی

طبیعی و مادی است . اما ماده محکوم به زمانمندی و گذر سن

است و همین مسأله آرام آرام کامش را تلخ میکند ، و  خود نیز

متوجه می شود  ، هر روز که میگذرد ، شیرینی ها برای او کم

جلوه تر و کم فروغ ترند .

دوم حیات معقول ، که ماده و طبیعت را محذوف نمی کند ، اما

سر جای خود که محل استقرار نفسانیت و عقل است می

نشاند ، او هدفش والاتر از آسایش است ، او پی جوی استقرار

در حرکت است یعنی اطمینان ، اطمینان با آسایش و آرامش

فرق دارد ، اطمینان صفت متحرک است و آسایش صفت

سکون . در آسایش ، اطمینان نیست .الا به ذکر الله تطمئن

القلوب ، معنای آسایش و آرامش را ندارد  وآزادی مقدس اینجا

جلوه میکند ، کسی که اهل حرکت نیست ، از آزادی بویی

نبرده، کسی که شهوتش خانه نشینش کرده ، جاه طلبیش او را

محافظه کار نموده ، و فقط زبانش برای دفع اعتراضات به خود،

فیلسوف شده و از حکمت قلبی هیچ بهاری ندیده ، او از آزادی

بهره ای ندارد ..

و آزادی مقدمه است برای عاشقی ! چگونه ممکن است در

اسارتهای درونی باشی و عاشق باشی ؟ عشق؟!

عشق به دختری که همه عاشقشند ،  کار خارق العاده ای

نیست که به عنوان هنر خود مطرح میکنی !!

عشق به خاطر زیبایی اویا کلاس خانوادگی یا طبع شاعرانه

ظریف ، دلهای عوام درپی آن می بود، پس تا با این گونه

عاشقی ، هنری نداری

بکوش خواجه و از عشق بی نصیب مباش                       

که بنده را نخرد کس به عیب بی هنری

دنیای صنعتی امروز ، می خواهد لجام دل ما را به دست بگیرد ،

و برای ما تعریف کند که چه کسی را دوست بدار، به چه نوع

آموزشی علاقه مند شو ! در کدام مسیر قدم بردار، به چه

کسی احترام بگذار،از چه چیز به ترس ، با چه چیز و چگونه

بخند !!

او برای سوالهای فوق به ترتیب جوابهای زیر را دارد:

زیبای طناز را دوست بدار ، آموزش زبان انگلیسی و تار و رایانه

را علاقه به ورز، گاهی هم ورزش فوتبال و تنیس و شطرنج ، در

مسیر مدرک گرایی و طی طباقات پله هایی که زیر هر طبقه

شانه های مستمندان و محرومان خوابیده ، قدم بردار، به پولدار

خارج رفته ی کت و شلوار مارکدار پوشیده احترام بگذار و

همیشه خود را نسبت به اوضاع معترض نشان بده و از همه

چیز حتی کفش رئیس فدراسیون فوتبال هم ایراد بگیر تا تو هم

با کلاس شوی و می توانی به رضایی هم رای بدی چون واقعا

نسبت به بقیه در مناظرات منطقی تر بود !! حتی نسبت به

میر حسین و حتی نسبت به کروبی هم منطقی تر بود !!! ، از

آینده نوهایت بترس و برایشان خانه بساز و یا خوشبختی را در

آن ببین که نوه ی تو هم تامین باشد! به دینداری و اخوندبخند و

قهقه بزن طوری که صدای گریه و خشم مومنین را نشنوی و

گاهی هم به فیلمهای ماهواره ای به زبان اصلی بلند بلند لخند تا

زباندانی خودت را اثبات کنی ...

        خواستم بگم اینها مقدمه ی شعبان باشد ، از مناجات شعبانیه خبری نیست که نیست