دوستانم! شما را به گناهی سفارش میکنم ، و آن اینکه پیش از آغاز

نماز و آغاز ادعیه پیشین نماز ، این سه بیت مولانا را با توجه  و بلند

بخوانید ، باشد که موجبات توجه در نماز هم  فراهم گردد...

اگر نه روی دل اندر برابرت دارم

من این نماز ، حساب نماز نشمارم

مرا غرض زنماز آن بود که یک ساعت

غم فراق تو را با تو راز بگذارم

وگرنه این چه نمازی بود که من بی تو!!

نشسته روی به محراب و دل به بازارم

استغفرالله از این دعوت به گناهی که نمودم ....

آخ از این قلب آتشین که مرد یخی را آب کرده ، آب و بی تاب و بی رمق

و متصل به برنده ی اول ، کشنده ی آخر ، در مسیر تو در تو ، من در من

، به راهی که نه آهی ، که فرصت برای درنوردیدن به شکل عاقبت

گرایی ، به شکل دیگر نه افسردگی نه خاطرات بد مٌردگی ، کوچکترین

حیات را رقم نمی زنند

آه !! شٌکر از این عاشقی با کسی ، در بی کسی ، شنیدن صدای آب

زندگی ، آفرین بر این احسن تقویم

آفرین بر این "نه " به خودپرستیهای دیگران

دلم که شکست ، نگذاشتم که بگیرد سپردمش به باب توکل ،

همین که رسید خودم پرید

خودم پرید... خودم پرید .. خودم پرید

من دیگر نیستم ، به جان ستاره نیستم ...خدا قلمم را آزاد کرد ... تا از

عشق حلال تو ، حرام ننویسم

می دانم کسی نفهمید... اما کسی ، چه بی کسی