اندکی به غروب مانده ، کسی آمد ، که

خداوند به او سوالی را به نعمت عطا

فرموده بود ، پرسید و مرد قصه را وادار

کرد تا یک جواب داشته را مانند همیشه باز

بر او بخواند، هنرش همین بود:

هر ثانیه ای که به توحید گذشت ، بر جان

نشست و هر ثانیه ای که بی جان

نشست از کفر نگذشت .

خلاف نظر از خلاف نقش نقاش نیست ، از

خلاف امر و عمل است .

گر از جاده ی حکمت بی قدم تقوی کسی

برود ، خارزار تکفیر و تشریک در شب

تارست ، خداست که نور آسمان و زمین

است و علم نور است که در دل

تقوی اندیش می نشیند.

اندک صیانت نفس ، چل چراغ عبودیت

خواهی را روشن میکند.

خواهان رونده است . خواستن و رفتن دو

روی یک حقیقتند ، چنانچه رفتن

ورسیدن ...

پس آنکه گوید خواستم و نشد ، آنچه را

طلب کرده که خواسته ی او نبوده و

خواسته ی دیگری را به تقلید مرقوم

زبان نموده ، وبارش شده !

خواستن همان است که طعم رفتن

می دهد .

سکوت ، آن شعار عارفین ( مصباح الشریعه )

 سایه اش را تا سر مرد ِقصٌه ی ما و درختش

کشید

نگاهش با سکوت معنای انتظار می داد ، گاهی

می شد سالها می گذشت حتی زاغی برای

پرسش از خدا ، غار غار نمی کرد ، گویی ساعتها ی

دیواری تئاتر  آخرین زمانها را برایش بازی می

کردند ..

 گاهی به بهانه ی ، کوچکی ، حتی با علفها صحبت

می کرد و می گفت :

 برای ما معیار و اندازه هر چیز خداست ، نه چنانکه

بعضی می پندارند ، این یا آن آدمی است

بنابر این هر که بخواهد محبوب خدا بشود ، با ید به

همه ی نیروی خود بکوشد تا به حد امکان شبیهه

او بشود

 بدین جهت از میان ما تنها کسی محبوب خداست

که خویشتن دارست و از دایره اندازه و اعتدال پای

بیرون نمی گزارد ، زیرا چنین کسی شبیه خداست

وصیتهایش شبیه اسلاف موحدش بود ، گویی

سینه به سینه از نوح ،ابراهیم و یعقوب وصیت

توحید را به ارث برده بود

علفها هم با باد می رقصیدند