دیروز، مخفی نگاه تو ،بخنداند مرا

امروز، مضرابِ جدایی ِ تو ،گریاند مرا

ای دشمن ِ جان ! از چه رو ساخته ای

با طرح نگاهه ،دشنه ی دین مرا ؟!

سیلان این توحید، آتش به سبقه دینداری میزند.

اینجا به فتوای عشق ، فقه اکبر است که حد و تعزیرت

میکند.

در گوشه و کران دلت اندک عُجبی نشیند ، صید قهری !

خدایا! محجوب از تو ، محجوب عالم امکان است.

و معروف به تو مشهود عقل مجمل.

گر این همان عذاب موعود است ، پس چه سرد است در

برابر آتش طلبت.

متروک تاریکی ، مسجون سجن بی خبری است ،

خدایا !گناهکاران هر یک به حرفی در پیش تو مشغولند

تا مٌبری شوند از شرک تو

خدایا! سوخته ی توحیدت به کدام زبان از تو طلب کند؟

یا من یعلم الضمیر الصامتین

ما دقیقا آنچه را که انسانهای متعالی (عُرفا ، فلاسفه ، اولیا الله

، مجاهدین و ...) از احساسهای درونی در هنگام هیانجنها و

قلیانات روحی خود در ارتباط با خالق هستی و حتی خود

هستی ادراک می کنند ، نمی توانیم لمس کنیم .زیرا که آن

احساسهای متعالی بعد از عدم تعلق به خاک و پیوستگی با

ملکوت حاصل میشود و برای کسی که در کمال خود چیزی جز

سمع و و بصر را نمیشناسد ، این قضیه تعریف شده نیست .

ما دقیقا نمی توانیم شخصیت منصور حلاج را تحلیل کنیم و او را

در آن لحظات خاص خود، که مخصوص خودش بود با لحظات

انسانهای متعارف پیرامون خودمان قیاس کنیم .

ما که عمری را در اندیشه تلذذ و بهره برداری از لذتهای

محسوس سپری کردیم و خاستگاه تمام حرکات ما احساس لذت

بوده ، اصلا نمیتوانیم ذوب شدن در تکلیف را بشناسیم.

ما نمیدانیم چه چیزی بوده که منصور را مقید می کرده که در هر

شب ۱۰۰۰رکعت نماز به جا بیاورد و در آغاز ماه رمضان سحور

کند و در آخر آن ماه افطار !!

ما نمیدانیم آنهمه تضرع و زاری و دعا و توبه ی این مرد ، که به

تواتر از او گزارش شده است ، ریشه در کدام احساس او دارد؟

آیا می توان نماز او را با نماز خود قیاس کرد و بگوییم گاهی هم

میشود که ما احساس نشاطی از عبادت خود میکنیم؟

احساس نشاط ما  همراه با نامنی ترس از آینده است ، اما او از

سر ترس و یا طمع عبادت نمیکند و ما نمیتوانیم به خود اجازه

بدهیم او را در لحظه ای کوچک با خودمان قیاس کنیم

چه حسی است؟ چه وجدی است ؟ اصلا آیا میتوان آن را شادی

و سرور نامیید ؟

آیا مزه ی عشق است ؟ همان عشقی که مکرر در انواع بنی

ادم بر اثر دیدن چشم و ابروی زیبا پدید می آید ؟

چه کسی این مزه ها را چشیده؟  که بعد از آن بتوان از فصل

ممیز انسان و حیوان سخن بگوید؟

آقای ارسطو : مگر میتوان انسان کامل نبود و در باره انسانیت

نظر داد؟