عینک را بزن ، بصرت را بچرخان ، اندیشه ات را یکی کن ، در

عمل پرهیز کن تا نسوزی و در ذهن تا نبازی ، سایه ات زا از سر

خلق کم کن ، منتظر سایه ی کسی هم مشو ، به آفتاب

پناهنده شو ، نسبت به خودت تساهل مکن ، از نصیحت غیر

بپرهیز، هر روز خودت را با شلاق ملامت بیدار نگاه دار ، در امر

خدا چون کوه باش ، از دنیا بگذر ، چشمت را به افقی غیر از

افق کوههای نزدیک خانه ات بدوز، حریص باش اما نه برای تفاخر

و تکاثر ، بلکه برای نجات از سختی قبر ، از غیر خدا نترس ، که

غیر خدا هیچ است . هیچ مگو ، با کسی منشین که تو را مجبور

به پر حرفی میکند و عقلت را محبوس زبانت میکند. از تعریف

دیگران چونان فرار از شیر پرهیز کن. از محبت نازک گویان پروا

کن که دام ابتدایی شیطان است . سعیت در این باشد که

دست و چشم و زبان خدا شوی ، بر ادای نوافل کاستی مکن ،

لحظه ای نباشد که احساس کنی هستی تو از هستی دیگران

برتر است. از پرخاش بپرهیز گرچه شب خفاشان و روز کرکسان

بر تو هجوم آورند . تنگناها را با صبر بزرگراه کن : ان ذلک من

عزم الامور ...

دوستت را هیچ گاه شتم و دشنام مگو ، بر اکرام او کوشش کن

که اکرام او اکرام خود است . از مزاح بپرهیز که جد و جهد تو را

در مسیر سلوک تخریب میکند.

بی نظر بودن بهتر از نظر خطاست

اگر می خواهی کسی را بستایی یا نقد کنی ، ابتدا در خودت

بنگر و ببین اگر کسی با تو چنین کند ، چه حالی داری

لا حول و لا قوه الا بالله را در قول و عمل ذکر خود گردان

در قول و فعلت صادق باش

والسلام 

هر نفسی که و الذاریات است ، در مسیر یافتن حتی به اندازه ابعاد گردویی حقیقت جویی ، مستحق تحسین است و بنی آدم مکلف به تقدیر. و آنکه تمام سکناتش را تکاپوی تصدیق ، قیاما و قعودا ، او را مذکور لحظه های ناب نوشٍ شراباَ طهورا ساخته ، بی آنکه بخواهد بنالد ، آماده ی مقتولیت آستانه تقّرب و تواصل است ، و که میداند حقیقت چیست ؟ !!

آن ذرّه ی پیوسته به هستی و آن هستی بی شمار از ذرّه و آن یگانه مفهومی که در جدّیت تام تزّکی از هوی پرستی ؛تا ابدیت جلوه میکند و تو را تا کمال انقطاع الی الله میکشاند .

اللهی بحق محمد و آل اخرجنی من الظلمات و ادخلنی فی النور الیقین و الحقیقه و خلصنا باعمال الصالحین و نیه المحبین و هب لنا تزکیه منک و اجعلنا من الصطفیتهم من عبادک . یا رفیق من لا رفیق له ...

اللهم صل علی محمد و آل محمد و عجل فرجهم