خبـیـثان، قـلب مـولا را شـکستـنـد
                                              حـریم عـرش اعـلی را شـکسـتـند

به پیش چـشم حیـدر(ع) از ره کـین
 زدند پهلوی زهراء(س) را شکستند

فَقُلِ الحَمدُلِلّّهِ الَّذي نَجَّینا مِنَ القُومِ الظّالِمینَ.
حمد و ستایش خداوندی را که ما را (بوسیله سفینه نجات و هدایت) از (معاشرت) با گروه ستمکاران نجات و رهائی بخشید.

« سورۀ مؤمنون.آیه ۲۸

حسبنا الله که بود ، هر چه خواهی اوست و نبود را نخواه

که نیست . به سراب دل مبند ، ببین که آیینه حقیقت است و

جاده موزه بوس تو !

و قال الذین کفروا ربنا ارنا الذین اضلانا من الجن و الانس

نجعلهما تحت اقدامنا لیکونا من الاسفلین ( فصلت 29)

مبادت به سکون در محبت مجاز . تا گرفتار شدی ، به

آزادی قصه ی طوطی و بازرگان بنگر، که باید مُرد تا

رها شد. اینجا مُرده ی تو پیوند با رهایی است . آینه ی دل

تنویر میخواهد و اصلاح زنگار ، ذکر حقیقت ، پاک کننده

است : ان الله جعل الذکر جلاء للقلوب ( نهج البلاغه خطبه ی222)

آه کشیدن در پیش آینه ، نیز آینه مکًدر میکند . در مصائب

که افتادی آه مکش ! ذکر بگو : لا حول و لا قوه الا بالله

العلی العظیم

مرغ زیرک چون به دام افتد تحمل بایدش

اگر همه دست بزنند به قصد تشویق ، نفرین تو چیز دیگری است !

اگر دشنام گویی و گر نفرین دعا گویم

جواب تلخ میزیبد لب لعل شکر خواه را

تشویق غیر تو را نمی خواهم ، که با عشق به وجود تو ، توحید برایم معنی شد ، فقط ببین که هستم ! نه نبین ! همین که تو را می بینم که هستی ، کافیست . با تو یاد گرفتم به خدا بگویم :

ایاک نعبد و ایاک نستعین

چقدر جایت خالیست در آن صندلی های پٌر شده با غیر تو !

شیرین کارِ، شیرین ادایِ ، شیرین ِ شیرین ! 

تو که با جفای چشمانت کشته نمودی این مفلوک را !

تو یادم دادی ، آزاد فریاد بزنم که من هستم . و هست یعنی وجود ، نه نبود ، در فنا بود است و یک بود است :

هرگز نمیرد آنکه دلش زنده شد به عشق

تو همان پٌلِ عبوری که هر لحظه احتیاط و عفت ِ با تو بودن را به طعم شهادت ، مکتوم و در خون غلطیدن ِ شبهای یاد تو را برای خودم کفن کردم !

حالا میتوانی بروی ، چون یاد گرفتم : انی لا اٌحبٌ الآفلین ( من فنا پذیر را دوست ندارم )

معشوق من ، که صراط انعمت علیهم را برایم نمادی بودی و تصویر روشن کلا لو تعلمون علم الیقین ...

و سالیانی بود که اندیشه ی جز تو را محروم کرده بودم از حرم نشینی دل و خاطرم را آسودم از هزاران اِله

ءَاربابٌ متفرقون خیر اَم الله ِ الواحد القهار ؟

حالا پیش رویم یک اقیانوس آزادی است و ساحلی که لنگان لنگان در تعقیب سایه ی تو به آن رسیدم ، و دیدم تو پیوسته از دریا بودی .

حالا فهمیدم که آن روزها اگر جفا کردی ، قصد قربت هم برای من و هم برای خودت داشتی . قهرها و بی مهری های تو تکبیره الاحرام صلات عاشقی بود ، یعنی هر چه غیر است پَر......

تو همان خضر ِ عشقی که درس هستی آورده بود و من موسی چه ی ِ نو آموز ِ خٌرده گیر ...!

عاشق شو ورنه روزی کار جهان سرآید

ناخوانده درس مقصود از کارگاه هستی