مرید پیر مغانم زمن مرنج ای شیخ

چرا که وعده تو کردی او اجابت کرد

پرنده ترین ! کی شعر ترانگیزد ، خاطر که حزین هجرت چون تویست ؟!!

تنها در خلوت پُر منفعت خودت ، آشیانه ساختی با أبکی أبکی های مناجات ابوحمزه ی حضرت سجاد . گمان می بری فراموش میکنم آن صوت دلربایت را و آن هزار تبسمت که با شنیدن حدیث مناقب ، قفس لبانت را میشکست و چقدر تو عاشق بودی نوای یا ایتها النفس المطمئنه ارجعی الی ربک را بشنوی و میگفتی شود آیا خطاب آیه شوم؟ ! 

و من غافل از اینکه تو با همه ی وجودت تنها خواسته ات دیدن روی خورشید مغرب بود .

یادم نمیرود که در مسیر دانشگاه روزهای اخیر خاطراتمان چگونه با اشتیاق از شهید همت و بابایی و باکری و پر پرواز تمام راه را شور حماسه میگرفتی و من آنروز متعجب بودم که محمود همیشه گوش بود و آنروزها مدهوش .

یادم برود ؟ ! آنروز که گفتی عازم حضرت شمس الشموسم . گفتم با که ؟ گفتی با خدا و تنها با خدا !!

و رفتی و حتی ساعتی بیرون از حرم نیامدی و آمدی و تمام خاطرات از آنجا آیات قرآنی بود که ملهم شده بود قلب مملو از ذکر تو !!

یادم نمیرود از قرائت سوره مریم تو ، از تفسیر سوره زمر تو ، از تفقه تو در ادعیه مفاتیح ، از حدیث های قدسی تو ،

وقتی بودی خیالم آرام بود که گفته های قرانی را کسی هست که ادراکش ما فوق ادراک معمول است و چشمش بسته نیست و باورش حتمی است.

تنهاترین تو منتظر بودی ؟ نه ؟ درست میگویم؟ چرا نگفتی؟

اگر دلم گرفت با که حدیث بگویم که آرام تبسم بزند و چشمانش بدرخشد و روحش پرواز کند و باز مناجات کند که ابکی لخروج قبری ؟!!

گفتی دلت برای نامه هایم تنگ شده . اجابت کردم. اگر بگویم دلم برای خنده هایت تنگ شده چگونه اجابت میکنی؟ !!

سلام و درود خدا و ملائک مقربش و دوستان تو که همه در انتظار صبح اند بر روح عاشق پیوسته به بوستان رضوی تو باد .

اما هنوز قلب من از مساله ای می سوزد ...